Adoption is in fact a traumatic experience for the adoptee. It begins with the separation from his biological mother and ends with his living with strangers. Most of his life he may have denied or repressed his feelings about this experience, having had no sense that they would be acknowledged or validated. He may, instead, have been made to feel as if he should be grateful for this monumental manipulation of his destiny. Somewhere within him, however, he does have feelings about this traumatic experience, and having these feelings does not mean he is abnormal sick or crazy. It means that he is wounded as a result of having suffered a devastating loss and that his feelings about this are legitimate and need to be acknowledged rather than ignored or challenged.
One might metaphorically think of the discontinuity of the mother/child unit as the breaking of a plate. If one breaks a plate then glues it back together, although there should be a good 'fit' because the same pieces are used, there is now glue separating the two parts. Let us assume that this glue symbolizes a tenuous bond that cannot be trusted as being as strong as the original whole plate. There may always be a feeling that the plate can again be broken, that separation can occur.
In the case of adoption, not only does the plate have to be glued back together again, but the other half of the plate is different, so that the pieces will not quite fit together. There is always a feeling of 'not fitting'. Not only is there less trust in the strength of the bonding, the glue, but that bonding is made even more tenuous by the poor fit between the two pieces. Some pieces may fit better than others, but only the original is the other half. For the child who has experienced these 'breaks' in the continuity of bonding, his trust in the environment has been shaken and his sense of Self has been compromised. Something is broken, something is missing, and it will never be the same again.
There is a great deal of healing which needs to be done. It needs to be acknowledged that there is a wound, that the wound causes pain, and that this pain has an impact on all members of the adoption triad.
Loss is paramount in the understanding of what is going on with each member of the adoption triad. The adoptee is feeling the loss of the birthmother, the birthmother is feeling loss of her child, and the adoptive parents are feeling loss of their fertility and genetic continuity. Loss which is not mourned can be debilitating, leaving one feeling at the mercy of unexplainable and unpredictable feelings. Understanding, acceptance, empathy and communication are the keys to the beginning of healing.
Adoptie is in wezen voor de geadopteerde een traumatische ervaring. Het begint met de scheiding van de biologische moeder en eindigt met het samenleven met vreemden. De geadopteerde heeft misschien het grootste deel van zijn leven deze gevoelens ontkend of onderdrukt, omdat hij er geen idee van had dat ze erkent of positief gewaardeerd zouden worden. In plaats daarvan heeft hij misschien het idee ontwikkeld, dat hij dankbaar moet zijn voor deze ontzagwekkende sturing van zijn lot. Ergens binnen in hem, heeft hij gevoelens over deze traumatische ervaring. Dat hij deze gevoelens heeft, betekent niet dat hij abnormaal is, of ziek of gek. Het betekent dat hij gewond is geraakt na het ondergaan van een verschrikkelijk verlies en dat zijn gevoelens hierover legitiem zijn. Het betekent dat deze gevoelens, in plaats van genegeerd of in twijfel getrokken, moeten worden erkend.
Als je de verbroken band tussen moeder en kind in een beeld wilt weergeven, kun je het beste denken aan het breken van een bord. Als je een bord breekt en het daarna weer lijmt, worden de twee helften, ook al zijn ze goed aan elkaar gehecht, nu door lijm gescheiden. Laten we ervan uitgaan dat de lijm de band symboliseert die niet zo sterk kan zijn als het hele bord. Er blijft dan altijd het gevoel dat het bord zo weer kan breken, dat de scheiding zich opnieuw zal voordoen.
In het geval van adoptie moet het bord niet alleen gelijmd worden maar is de andere helft van het bord anders: de stukjes zullen niet meer helemaal passen. Er is altijd het gevoel dat er iets niet past. Er is niet veel vertrouwen meer in de stevigheid van de band, de lijm. Het vertrouwen wordt ook nog eens aangetast omdat de stukjes niet helemaal in elkaar passen. Sommige stukjes passen beter dan andere maar alleen de andere helft is het origineel. Voor het kind dat die barsten in de band heeft ervaren, is er een stuk zelfvertrouwen weg en is het gevoel van Zelf aangetast. Er is iets gebroken, er is iets kwijt en het zal nooit meer hetzelfde worden.
Er is veel te helen. Erkend moet worden dat er een wond is, dat de wond pijn veroorzaakt en dat de pijn zijn invloed heeft op alle leden van de adoptietriade.
Verlies is een sleutelbegrip bij het begrijpen van wat er aan de hand is met ieder lid van de adoptietriade. Het adoptiekind voelt het verlies van de biologische moeder, de biologische moeder ervaart het verlies van haar kind en de adoptieouders lijden onder het verlies van vruchtbaarheid en het afwezig zijn van nageslacht. Het is echter zeker waar dat het voor iedereen gepaard gaat met verlies. Als er niet gerouwd wordt om verlies kan dit ontwrichtend zijn. Men blijft dan zitten met niet te begrijpen en niet te voorspellen gevoelens. Begrip, acceptatie, invoelingsvermogen en communicatie staan aan het begin van het helingsproces.
- Nancy Verrier